لباس سنتی گیلانی؛ لباسی همرنگ با طبیعت

لباس سنتی گیلانی؛ لباسی همرنگ با طبیعت

1

لباس سنتی گیلان؛ لباسی همرنگ با طبیعت

در اقسا نقاط ایران، مردم هرمنطقه لباس‌های محلی گوناگونی را به تن میکنند که این لباس‌ها نشان دهنده‌ی فرهنگ، سلیقه، نوع تفکر و ارتباطشان با محل زندگی و منطقه خود میباشد. با درناتریپ همراه باشید تا با پوشاک سنتی گیلانی بیشتر آشنا شوید.

توضیحات

سابقه لباس‌های سنتی گیلانی به اشیای کشف شده در چراغعلی تپه رستم برمیگردد که این یافته‌ها چگونگی تزیینات بر روی دامن، پیشانی‌بند و پیراهن را نشان میدهند. بنابر نظر محققان، از گذشته‌های دور تا کنون، پوشش محلی مردان و زنان گیلانی تقریبا یکسان بوده و تنها در بخشی از لباس‌‌های زنانه آن تغییراتی ایجاد شده است. به عنوان مثال، مردم بیشتر از رنگ‌های طبیعی استفاده میکردند که با پیشرفت جوامع، استفاده از رنگ‌های صنعتی در پارچه‌ها رواج یافته است.

طرح لباس‌های مردم این مناطق بر اساس ارتباط مردم محلی با محیط اطراف بوده و پوشاک سنتی گیلانی نیز در رابطه با سازگاری محیط تعریف میشود.

پوشاک مردان

جلیقه: برای فصل‌های پاییز و زمستان از جنس شال بوده و برای فصل‌های بهار و تابستان از جنس پارچه نازک جهت دوختن آنها استفاده میشود.

شلوار: شلوار محلی برای مردان در بخش گیلان غرب و گیلان شرق تفاوتهایی دارد. در بخش گیلان غرب، دمپای شلوار تنگ بوده و معمولا به سه رنگ تیره، فلفلی و شیری است، اما برای مردان گیلان شرق، دمپای آن به شکل لوله‌ای ساده(برای پیرمردان) و دکمه‌ای(برای جوانان) بوده و رنگ آن عمدتا تیره است.

کت: در تالش، مردان از نوعی کت به نام چوخا یا شکه که از شال دوخته میشد استفاده میکردند که دارای شکل معمولی و یقه‌برگردان است. در شرق گیلان و مناطق جلگه‌ای، مردم از پشمه چوخا جهت دوخت کت استفاده میکرده‌اند.

پای افزار: نوعی کفش چرمی ساده کاملا بومی که چموش نیز نامیده میشود و معمولا در مناطق کوهستانی بیشتر استفاده میشده است.

از دیگر پای افزارهای محلی نیز میتوان به گیوه، ارسی، چوکوتور، چکمه، پوتین گالش، کتله و یا چاروق نیز اشاره کرد.

پست های مرتبط

کلاه: کلاه نمدی، پوستین کلاه و ترک‌دار تالشی از کلاه‌‌های محلی گیلان بوده که از پوست بره تهیه میشده است. از دیگر کلاه‌ها نیز میتوان به پاشلاق اشاره کرد که عمدتا چوپان‌ها از آن استفاده میکرده‌اند.

کولا و شولا: این پوشش‌ها توسط چوپانان استفاده میشود که در روز از پوشش کوتاه کولاگیر و در شب از پوشش بلندتر شولا استفاده میشود.

پوشش زنان

لباس‌های زنان گیلانی به سه بخشی غربی، شرقی و مرکزی تقسیم میشوند که به ترتیب با نام‌ای تالشی، قاسم‌آبادی و رسوخی خوانده میشود. آنچه بیشتر استفاده میشود، دامن‌های پرچین و جلیقه‌های پولک دوزی شده است. روسری(لچک)، پیراهن(جمه)، الجاقبا، جلیقه کت، دامن، شیلته، شلوار، و چادر کمر از لباس‌های محلی زنان گیلانی محسوب میشوند. اغلب زنان از دو روسری یکی در زیر(دستمال) و دیگری در رو(لچک) استفاده میکنند.

پیراهن: بالاپوش زنان گیلانی است که دو طرف آن چاک دارد. معمولا این پیراهن‌ها بلند بوده و در برخی از آنها از نخ‌های رنگی استفاده میشود. از پیراهن‌های متفاوت آن میتوان به پیراهن مرسوم در پاشاکی خروارد اشاره کرد که در مراسم عروسی و یا میهمانی کاربرد دارد.

جلیقه: از پوشش‌های متداول بانوان گیلانی است که اصولا جلوباز، یقه هفت، و سه دکمه با سه جیب در طرفین است و پشت آن سگک دارد.

الجاقبا: پوشش دوخته شده از مخمل یا پارچه شب است که در کوهستان‌های شرقی و قاسم‌آباد رایج بوده‌ است.

شلیته: دامنی کوتاه و پرچین است که به آن گرد تومان نیز میگویند.

چادرشب: جزیی از لباس محلی زنان گیلان است که در برخی روستاها به ویژه روستاهای مرکزی از پارچه چادرنمازی استفاده شده و به تدریج در شمال شرق گیلان، چادرشب جایگزین میشود.

چادرکمر: پوششی که بانوان گیلانی آنرا به کمر میبندند و رنگ اصلی زمینه آن نیز قرمز است.

چادرشب زنان گیلانی نیز دارای طرح‌های گوناگونی و جزو صنایع دستی گیلان نیز به حساب می‌آید.

منبع کجارو seeiran

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

1 نظر
  1. مینو ادیبان می گوید

    دامن لباس های گیلانی خیلی قشنگه، سربنداشونم مثه تاج می مونه. این رنگای شاد توی تمام لباسای سنتی زنای ایرانی این تنوع رنگ موج میزنه کاش میشد الانم این لباسا رو پوشید.