لباس محلی قزوین

0

همانطور که همه ما میدانیم کشور عزیزمان ایران، 4 فصل دارد که در هر کدام از این فصل ها تنوع به چشم میخورد. این تنوع بر روی فرهنگ قومیت های ایرانی نیز تاثیر داشته است و نمونه آن را میتوان در لباس های محلی اقوام ایرانی مشاهده کرد. اگر شما هم مثل من عاشق لباس های محلی اقوام ایرانی هستید این پست را از دست ندهید چرا که در این مقاله قصد داریم تا شما را با لباس محلی استان قزوین آشنا کنیم.

لباس محلی مردان قزوینی

در پوشش مردان قزوینی، کلاه نقش مهمی دارد که یکی از نقاط تمایز بین مردان قزوینی به شمار می آید. استفاده از کلاه در گذشته هم بین مردان قزوینی رایج بوده و بر اساس شرایط اقتصادی، هر شخص کلاه درخور خود را استفاده میکرده است.

پیراهن های این منطقه معمولا به رنگ سفید و ساده تهیه می شود. پس از آن پیراهن هایی با یقه های بلند به نام یقه قزاقی مرسوم شد و بعد از آن هم یقه ملایی جای آن را گرفت. استفاده از تن پوش بلندی به نام خالق در میان مردان قزوینی در گذشته متداول بوده است که این تن پوش تا انتهای پا بلندی داشته و یقه آن ایستاده و جلو باز بوده است. در ناحیه کمر تنگ، دامن آن بسیار گشاد بود و در دو پهلو دارای چاک بود که تا کمر می‌رسید. شلوار افراد کم درآمد از جنس کرباس و دارای رنگ های آبی و یا مشکی بوده است. این شلوار بلند و گشاد بوده و در لیفا آن از بند استفاده میکردند. بند تنبان از نخ پنبه بافته می‌شد و اشخاص اعیان از شلوارهای دکمه ای استفاده می‌کردند. مردان اغلب در گذشته گیوه هایی به نام جوراب و آجیده به پا داشتند که در فصل تابستان مورد استفاده قرار میگرفت. اشخاص اعیان گیوه های بسیار ظریف و مرغوب تری به نام گیوه ملکی به پا میکردند.

لباس محلی زنان قزوینی

زنان قزوینی در گذشته زیر پیراهن خود شلیته به پا می‌کردند، به طوری که یک وجب و یا حتی کمتر از دامن بیرون می‌آمد. جنس پارچه آن اغلب ململ، چیت کرباس و در انواع ساده و متنوع گلدار و یا مشکی انتخاب میشد.

جوانان اغلب روی شلیته با نخهای رنگی گلدوزی می‌کردند. شلیته گلدار جوانان دارای سجاف پهن و انواع دیگر به جای سجاف لیفه دار بوده و برای شلیته لیفه دار از پارچه ای ضخیم و سنگین مانند مخمل ترمه و تافته ابریشمی و … استفاده می‌کردند.

قسمت پایین شلیته را با دست دوخته و به حالت تزیین بوده که به آن دالبر و دندان موشی گفته میشد.

یل یا نیم تنه قزوینی که حدودا صد سال پیش در بین اعیان متداول بوده با استفاده از پارچه ترمه با آستری از پارچه تافته به رنگ کرم تهیه می‌شده که در قسمت جلو هیجده دکمه فلزی پی در پی روی آن دوخته میشد.

زنان در زیر شلیته خود شلوارهایی به رنگ مشکی میپوشیدند که دمپای آن تنگ و بالای آن فراخ بوده است. این شلوار داری یقه بود و آن را با بند تنبان میبستند. پاپوش زنان نیز به فراخور وضع مالی خانواده دارای انواع مختلف بوده که در تابستان گیوه‌های ظریف میپوشیدند. زنان اعیان از کفشهای چرمی با مدلهای متداول در زمان خویش استفاده میکردند.

شاید برای شما هم این سوال به وجود آمده باشد که نام لباس محلی قزوین چیست ؟

به جز انواع پوششی که در این مقاله ذکر کردیم، انواع دیگر نیز در منطقه استفاده میشده است که از جمله آن میتوان به کوئینگ، جومه، کراس، شگ، کول چوغا، قرقره تمبون و اوزون تنبون اشاره کرد.


نظرات خودتون رو در مورد این لباس های زیبا به اشتراک بذارید؟ راستی، چرا انقدر استفاده از لباس های محلی کم شده؟
منبع صدا و سیمای مرکز قزوین بیتوته

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

ده − یک =